![](/themes/snn/image/iribmap_new.jpg)
سرویس حاشیه نگاری: «مرتضي» يا «علي»؟! چه فرقي ميکند وقتي قرار باشد مردانگي يک نوجوان را در قاب سينما به تماشا بنشينيم. «مرتضي» نام کاراکتر اصلي اولين فيلم محمدرضا خردمندان است: بيست و يک روز بعد! فيلمي که خيليها نسبتش دادند به بچههاي آسمان و آن را نسخه به روز شده همان فيلم دانستند. «علي» فيلم مجيد مجيدي حالا در دهه 90 شده بود «مرتضي»!
اما دغدغه مسائل اجتماعي از اين دست در سابقه خود کارگردان جوان کار هم کاملا مشهود است. مخاطبيني که در جشنوارههايي مانند عمار، فيلم «دوئل» خردمندان را ديده باشند، «بيستويک روز بعد» هم برايشان غريبه نيست. خردمندان که خودش نويسندگي فيلم را به همراه احسان ثقفي انجام داده است، سعي کرده تا به دور از شامورتيبازيهاي معمول اين روزهاي سينما، قصه بگويد و داستان تعريف کند، تعليق ايجاد کند و مخاطب را تا پايان فيلم با خود همراه کند و به سرمنزل مقصود برساند.
گواه اين ادعا هم رضايت مخاطبين در سينماهاي مردمي و حتي کاخ جشنواره است که با وجود اکران اين فيلم در روزهاي پاياني جشنواره و بعد از اعلام اسامي کانديداها، باز هم سالن ميلاد تقريبا پر شد و تشويق منتقدان و اهالي رسانه را براي بيستويک روز بعد در پي داشت.
داستان فيلم را کم و بيش شنيدهايد. نوجوان عاشق سينمايي که قرار است فيلم اولش را بسازد اما در اين راه با مشکلاتي روبرو ميشود. مشکلاتي که او را براي مسائلي بزرگتر از سينما آماده ميکند و البته به رويايش هم ميرساند. نقطه قوت فيلم در به تصوير کشيدن همين «مسير» است. مسيري که مرتضاي داستان ما بايد طي کند و سختيهايي که بايد به جان بخرد تا به هدف سختش برسد و تازه حالا با رسيدن به اين هدف، دوباره بايد شروع کند براي بيست و يک روز بعد! «فاذا فرغت فانصب»؛ وقتي از يک کار فارغ شدي دوباره قامت راست کن براي مسير بعدي.
در اين ميان اما در روزگاري که به قول نوجوان دوستداشتني فيلم: «پول در حباب است» و فيلمهاي بيزمان و مکان که بلد نيستند يک داستان واقعي از مردم واقعي کشورشان تعريف کنند، سينما را غرق کرده و مخاطب را از سالن سينما فراري دادهاند، وجود آثاري همچون «بيست و يک روز بعد» نعمتي است براي سينماي ايران. هديهاي که شايد بتوان آن را ارمغان جشنواره مردمي فيلم عمار براي جشنواره فجر دانست.
تهيهکننده و کارگردان فيلم هر دو از شرکتکنندگان پاي ثابت جشنواره مردمي عمار هستند که در دورههاي اخير، طعم شيرين اکرانهاي مردمي عمار را چشيدهاند و بيشک اين تجربه آنقدر برايشان هيجانانگيز بوده است که در اولين تجربه سينمايي خود از آن بهره بگيرند و اثري خلق کنند که با مخاطب ارتباط عميقي برقرار کند.